2 mei 2015

Leven is veranderen – of is het meebewegen?

Als ik niet voor het journalistieke metier had gekozen, had ik dan ook een website gelanceerd? In ieder geval niet deze, zoveel is zeker.

Lang heb ik getwijfeld: zal ik mij vestigen op het wereldwijde web of niet. Het op orde houden van een digitale etalage en deze aantrekkelijk en herkenbaar presenteren kost tijd, veel tijd. Bovendien, hoeveel mensen zullen er daadwerkelijk langs komen en naar binnen gaan?

Maar ik ben de twijfel voorbij. Vanaf vandaag stuur ik mijn website de ether in. Kom langs, kijk en lees. Overigens: het bouwwerk staat stevig – met dank aan Ontwerphaven en Bruut Ontwerp -, maar nog niet alle ruimtes zijn optimaal ingericht. Daar blijf ik aan werken, onder het motto leven is veranderen. Of is het meebewegen?

29 april 2015

Waarom een buitenboordmotor eenzaam is - nieuwe editie!

 




 

 

Recent verschenen: de volledig herziene, vierde druk van het succesboek van Joke van Leeuwen, met nieuw jasje van vormgever Koen Bruyneel, aangepaste spelling en geactualiseerde inhoud.

Dit boek over de Nederlandse taal is een genot om te lezen: leerzaam, luchtig, verrassend, met fraai samenspel tussen woord en beeld. Niemand anders dan Joke van Leeuwen had dit boek kunnen maken. Uitgegeven door Ons Erfdeel.

11 april 2015

Sylvia Weve en Bette Westera winnen Woutertje Pieterse Prijs

De Woutertje Pieterse Prijs voor het mooiste kinderboek van 2014 is voor Doodgewoon, een in woord en beeld unieke dichtbundel rondom het thema dood. De bundel is het resultaat van de bijzondere samenwerking tussen schrijfster Bette Westera en illustrator Sylvia Weve.

Juryvoorzitter Hanneke Groenteman reikte de prijs ter waarde van 15.000 euro uit tijdens de Middag van het Kinderboek in Amsterdam. Tamara Bos luisterde de uitreiking op met een lezing en een hartstochtelijk pleidooi voor meer vrouwelijke boekenhelden. Voor het eerst in de geschiedenis van de Woutertje Pieterse prijs waren er nominaties. Deze werden in tot de verbeelding sprekende filmpjes gepresenteerd.

Het is niet de eerste dichtbundel van het duo Westera, Weve. In 2012 maakte het paar de zeer lovend ontvangen dichtbundel Aan de kant, ik ben je oma niet, waarin het ouder worden centraal staat. Voor de illustraties die Weve voor dat boek maakte ontving zij in 2013 het Gouden Penseel, Voor de tekst kreeg Westera een Vlag & Wimpel van de Griffeljury.

26 maart 2015

Klein bericht dat groot had moeten zijn

De Grote Kamer van Beroep, het hoogste orgaan van het Europees Octrooibureau, heeft besloten dat planten die door klassieke veredeling tot stand zijn gekomen, gepatenteerd mogen worden. Steeds meer bedrijven als bijvoorbeeld het Amerikaanse Monsanto, ’s werelds grootste zaadbedrijf én producent van omstreden bestrijdingsmiddelen, vragen patenten op groenten aan. Daarmee komt het kwekersrecht, waarbij boeren het recht hebben om zaad, dat zij geoogst hebben van een door kwekersrecht beschermd ras, opnieuw voor eigen gebruik te zaaien zonder licentie te betalen, in het geding, en dus ook de variatie in gewassen en de keuzevrijheid van kwekers, telers en consumenten. Wie meer wil weten, zie De Monsanto-methode, van ZEMBLA.

24 maart 2015

Martha Heesen wint Theo Thijssen-prijs

Martha Heesen (1948, Oisterwijk) wint de driejaarlijkse Theo Thijssen-prijs voor haar gehele oeuvre. Volgens de jury – waar ik zelf deel van uitmaakte naast Jacques Dohmen, Vanessa Joosen, Sjoerd Kuyper en Gideon Samson – brengt Martha Heesen ‘ongemerkt in haar kleine verhalen verschillende generaties samen en verkent ze met veel zin voor nuance en diepgang hun soms pijnlijke, soms ingewikkelde, soms geheimzinnige, maar altijd onverwachte en daardoor spannende familiegeschiedenis. Ze schreef ongemerkt een oeuvre bij elkaar met een enorm grote zeggingskracht. Daar word je stil van’. Heesen debuteerde in 1993 met Het plan-Stoffel en heeft inmiddels zo’n twintig titels op haar naam staan. Na drie Zilveren Griffels (De vloek van Cornelia, Mijn zusje is een monster, Stekels) en de Gouden Uil voor Jeugdliteratuur voor Toen Faas niet thuis kwam, won ze in 2012 de Gouden Lijst voor Bajaar.De oeuvreprijs wordt uitgereikt op 24 september op een feestelijke bijeenkomst in het Letterkundig Museum. 

 

 

10 februari 2015

Vijf kanshebbers voor de Woutertje Pieterse Prijs 2015

 

De Duik, Sjoerd Kuyper en Sanne te Loo (Lemniscaat)

De gans en zijn broer, Bart Moeyaert en Gerda Dendooven (Querido)

Soms laat ik je even achter, Daan Remmerts de Vries (Querido)

Doodgewoon, Bette Westera en Sylvia Weve (Gottmer)

Honderd uur nacht, Anna Woltz (Querido)

 

 

 

De winnaar van de 28ste Woutertje Pieterse Prijs wordt op 11 april bekendgemaakt tijdens de Middag van het Kinderboek in de Openbare Bibliotheek Amsterdam. Aan de prijs is een oorkonde en een bedrag van 15.000 euro verbonden.

mijn motto’s

 

Motto

tips & FAVORIETEN 

 

Whiplash onder regie van Damien Gazelle. Vanwege het openingsshot, vanwege het ritme van de muziek en het verhaal, vanwege de spectaculaire drumsolo’s, maar vooral vanwege de machtsstrijd tussen leraar en leerling en de vraag hoe je talent ontdekt en ontwikkelt en de nu al fameuze zin ‘there are no two words in the English language more harmful than good job’.

             

 

The Fountainhead van theatermaker Ivo van Hove en Toneelgroep Amsterdam. Vier uur durend stuk naar de debuutroman uit 1943 van de Amerikaanse schrijfster Ayn Rand (1905-1982) over het spanningsveld tussen de autonomie van de kunstenaar en dat wat de massa wil. Fascinerende teksten. Fantastische acteurs. 

 

1989 Deense documentaire van Anders Østergaard. Fascinerend verhaal over wat er vooraf ging aan het ineenstorten van de DDR en de Berlijnse muur, vanuit het perspectief van de Hongaarse premier Miklós Németh (econoom) die in 1988 de jonge leider van de Hongaarse regering werd.

Dat andere perspectief dan het Duits-Duitse is verrassend en onthullend. Door archiefbeelden lipsynchroon van teksten te voorzien, worden verleden en heden inwisselbaar. Soms lijkt het zelfs of je samen met Németh, Gorbatsjov en andere communistische leiders aan de vergadertafel zit.

Østergaard maakt knap inzichtelijk dat de beveiliging van de grens met Oostenrijk een cruciale rol speelde. Toen Németh besloot, na overleg met en stilzwijgende instemming van Gorbatsjov, om die grens open te gooien, was het hek van de dam en trokken tienduizenden Oost-Duitse burgers westwaarts. We schrijven augustus 1989.

 

De documentaire werd november 2014 uitgezonden door de VPRO. Gemist? Terugkijken kan.

KORT VERHAAL

 

Richting Oude Rijn

Het is zondagmiddag. Zomaar een zonnige zondagmiddag, ergens in augustus 1989, of misschien wel 1990. Het is heet in Leiden. De stad is uitgestorven. Haar inwoners zijn vast naar Katwijk, naar het strand voor verkoeling. Studenten zijn nog met vakantie. Op die enkeling na die zuchtend en zwetend op een zolderkamertje achter een bureau boven boeken hangt, want ja, dat herexamen.

De klok van de Hooglandse Kerk klinkt luider dan anders in de lege straten. Totdat - het uur voorbij geslagen – achter de stilte plots geluid opwelt. Muziek. Vlak bij die imposante kerk speelt een piano en zingt een zwoele vrouwenstem. Luchtige, vluchtige klanken lossen op in de zinderend warme lucht. Het ene jazzakkoord na het andere tuimelt door grote schuiframen naar buiten. Vrije improvisatie vanuit een paar boxen.

Voor de ramen, die aan een oud kolossaal pand toebehoren, zitten twee mensen op een gammel bankje. Een man en een vrouw, ongeveer eind twintig. Ze praten zonder hun blikken te kruisen. Ze draaien hun hoofden, van links naar rechts, alsof ze iets zoeken. Of omhoog om de zon te vangen. Hun benen liggen gestrekt op straat. Een paar gestoken in een verschoten rode broek. Een paar zomers ontbloot: ze moeten nog bruiner worden. Af en toe mengt zich een bulderende lach met de muziek. Van de man.

Waarover ze converseren, lijkt niet zo heel belangrijk. De Hooglandsekerkgracht in Leiden met de welluidende stem van Ernestine Anderson is hun domein. Dat is voldoende voor op dat moment. Meer dan voldoende.

Maar dan - ineens. De man richt zich op. Hij wijst. ‘Hé, kijk, nou!’ Opperste verbazing klinkt door in zijn stem. ‘Daar loopt Jan Wolkers’. De vrouw volgt zijn rechterhand. Verdomd ja, het is hem inderdaad. Een verwilderde kop met grijze haren en buik met daarover heen een paars jasje dat glimt in de zon, slentert richting Oude Rijn.